SN 12.15 - Kaccānagotta Sutta

SN 12.15 - Kaccānagotta Sutta (Right View)

In this sutta, the Buddha explains right view to the Venerable Kaccāna, showing how the world is bound up with the duality of “is” and “is not,” and how the Tathāgata teaches the Dhamma by the middle, avoiding the two extremes of “everything exists” and “everything does not exist.”

I. Prologue: The Setting

Pali

कच्चानगोत्तसुत्तं सावत्थियं विहरति।

अथ खो आयस्मा कच्चानगोत्तो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि। एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा कच्चानगोत्तो भगवन्तं एतदवोच:

Sanskrit (Chaya)

कात्यायनगोत्रसूत्रम् श्रावस्त्यां विहरति।

अथ खलु आयुष्मान् कात्यायनगोत्रः येन भगवान् तेनोपसङ्क्रमत्; उपसङ्कम्य भगवन्तम् अभिवाद्य एकमन्तम् न्यषीदत्। एकमन्तं निषण्णः खलु आयुष्मान् कात्यायनगोत्रः भगवन्तम् एतदवोचत्:

English Translation

The Discourse to Kaccāna of the Clan. He was staying at Sāvatthī.

Then the Venerable Kaccāna of the clan approached the Blessed One; having approached, he paid homage to the Blessed One and sat down to one side. Seated to one side, the Venerable Kaccāna of the clan said this to the Blessed One:

II. The Question on Right View

Pali

“‘सम्मादिट्ठि सम्मादिट्ठी’ति, भन्ते, वुच्चति। कित्तावता नु खो, भन्ते, सम्मादिट्ठि होती”ति?

Sanskrit (Chaya)

“‘सम्यग्दृष्टिः सम्यग्दृष्टिरिति, भदन्त, उच्यते। कियद्वता नु खलु, भदन्त, सम्यग्दृष्टिः भवती”ति?

English Translation

“‘Right view, right view’—it is said, venerable sir. To what extent, venerable sir, does one have right view?”

III. Bound by Duality

Pali

“द्वयनिस्सितो ख्वायं, कच्चान, लोको येभुय्येन—अत्थितञ्चेव नत्थितञ्च।

लोकसमुदयं खो, कच्चान, यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय पस्सतो या लोके नत्थिता सा न होति। लोकनिरोधं खो, कच्चान, यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय पस्सतो या लोके अत्थिता सा न होति।

Sanskrit (Chaya)

“द्वयनिश्रितः खल्वायम्, कात्यायन, लोको यैभुज्येन—अस्तिता चैव नास्तिता च।

लोकसमुदयम् खलु, कात्यायन, यथाभूतं सम्यग्ज्ञानेन पश्यतः या लोके नास्तिता सा न भवति। लोकनिरोधं खलु, कात्यायन, यथाभूतं सम्यग्ज्ञानेन पश्यतः या लोके अस्तिता सा न भवति।

English Translation

“This world, Kaccāna, for the most part is bound up with duality—that there is, and that there is not.

For one who sees with right wisdom how the world arises, the ‘there is not’ in the world does not exist for him. For one who sees with right wisdom how the world ceases, the ‘there is’ in the world does not exist for him.

IV. Clinging, Adherence, and Non-Self

Pali

उपयुपादानाभिनिवेसविनिबन्धो ख्वायं, कच्चान, लोको येभुय्येन। Variant: Upayupādānābhinivesavinibandho → upāyupādānābhinivesavinibaddho (bj); upāyupādānābhinivesavinibandho (sya-all, km, pts1ed, pts2ed)

तञ्चायं उपयुपादानं चेतसो अधिट्ठानं अभिनिवेसानुसयं न उपेति न उपादियति नाधिट्ठाति: ‘अत्ता मे’ति। ‘दुक्खमेव उप्पज्जमानं उप्पज्जति, दुक्खं निरुज्झमानं निरुज्झती’ति न कङ्खति न विचिकिच्छति अपरपच्चया ञाणमेवस्स एत्थ होति।

Sanskrit (Chaya)

उपायोपादानाभिनिवेशविनिबन्धः खल्वायम्, कात्यायन, लोको यैभुज्येन।

तच्चायम् उपायोपादानं चेतसोऽध्यास्थानम् अभिनिवेशानुशयं नोपैति नोपाददाति नाध्यस्थाति: ‘आत्मा मे’ इति। ‘दुःखमेव उत्पद्यमानम् उत्पद्यते, दुःखं निरुध्यमानं निरुध्यत’ इति न काङ्क्षति न विचिकित्सति अपरप्रत्यया ज्ञानमेवास्य अत्र भवति।

English Translation

This world, Kaccāna, for the most part is bound by resorting to grasping, by adherence, and by clinging.

And this very grasping—the mental fixing, the underlying tendency to adherence—he does not resort to, does not take up, does not fix upon, thinking ‘it is my self.’ He does not doubt or waver, thinking ‘suffering only arises as it arises and ceases as it ceases’—his knowledge here is independent of others.

V. Avoiding the Two Extremes

Pali

एत्तावता खो, कच्चान, सम्मादिट्ठि होति।

‘सब्बमत्थी’ति खो, कच्चान, अयमेको अन्तो।

‘सब्बं नत्थी’ति अयं दुतियो अन्तो।

Sanskrit (Chaya)

एतावता खलु, कात्यायन, सम्यग्दृष्टिः भवति।

‘सर्वमस्ती’ति खलु, कात्यायन, अयमेकोऽन्तः।

‘सर्वं नास्ती’ति अयं द्वितीयोऽन्तः।

English Translation

To this extent, Kaccāna, one has right view.

“‘Everything exists’: this, Kaccāna, is one extreme.

“‘Everything does not exist’: this is the second extreme.

VI. The Middle Way Teaching

Pali

एते ते, कच्चान, उभो अन्ते अनुपगम्म मज्झेन तथागतो धम्मं देसेति:

‘अविज्जापच्चया सङ्खारा; सङ्खारपच्चया विञ्ञाणं …पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स समुदयो होति।

अविज्जाय त्वेव असेसविरागनिरोधा सङ्खारनिरोधो; सङ्खारनिरोधा विञ्ञाणनिरोधो …पे… एवमेतस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स निरोधो होती’”ति।

Sanskrit (Chaya)

एते ते, कात्यायन, उभौ अन्तौ अनुपगम्य मध्येन तथागतः धर्मं देशयति:

‘अविद्याप्रत्यया संस्काराः; संस्कारप्रत्यया विज्ञानम् …पे… एवमेतस्य केवलस्य दुःखस्कन्धस्य समुदयो भवति।

अविद्याय त्वेव अशेषविरागनिरोधात् संस्कारनिरोधः; संस्कारनिरोधात् विज्ञाननिरोधः …पे… एवमेतस्य केवलस्य दुःखस्कन्धस्य निरोधो भवती”ति।

English Translation

Without veering towards either of these two extremes, Kaccāna, the Tathāgata teaches the Dhamma by the middle:

‘With ignorance as condition, formations; with formations as condition, consciousness; … (and so on) …. So there is the arising of this whole mass of suffering.

But with the remainderless fading away and cessation of ignorance comes the cessation of formations; with the cessation of formations, the cessation of consciousness; … (and so on) …. So there is the cessation of this whole mass of suffering.‘”